|
Epilepsie
Epilepsie, ¨vallende ziekte¨ komt veel vaker voor bij de hond dan bij de kat. Sommige hondenrassen, zoals poedel en spaniël, blijken gevoeliger te zijn. Ook nerveuze honden kunnen eerder toevallen krijgen. Epilepsie treedt aanvalsgewijs op als gevolg van een storing in de hersenfunctie. Er ontstaat een overmaat aan prikkels (kortsluiting), wat zich uit in stuipen.
Wat ziet u tijdens een aanval van epilepsie.
Enkele kenmerken van gedragsveranderingen, waarvan enkele of meerdere waargenomen kunnen worden.
Voortekenen van een aanval:
- rusteloosheid en onrust
- nervositeit
- neiging tot verstoppen
- aandacht vragen
- janken
- speekselen, het dier lijkt misselijk
- spiertrekkingen
Een aanval duurt enkele seconden tot meerdere minuten
- speekselen, kwijlen, schuimbekken
- niet reageren op aanroepen of aanhalen
- bewustzijn vermindert of afwezig
- hevige krampen van alle spieren, fietsbewegingen
- klappertanden, bijten
- geheel verslappen
- katten kunnen plotseling gaan rennen
- grote pupillen
Herstelfase
- van slag zijn, uitgeput
- rusteloosheid
- vertraagd reactievermogen
- neiging tot eten of drinken
De dieren hebben geen pijn en zijn zich niet bewust van een aanval. Aanvallen van epilepsie herhalen zich onvoorspelbaar; meteen na afloop van een aanval kan een nieuwe beginnen, maar dat kan ook over een uur of misschien over een half jaar. Toevallen kunnen ook optreden tijdens de slaap. Soms kunnen aanvallen heviger en vaker terugkomen. Als aanvallen zonder rustpauze steeds terugkomen noemt met dit ¨status epilepticus¨. Hierbij is met spoed hulp nodig.
Oorzaak van epilepsie onbekend? Er worden twee groepen onderscheiden: toevallen met een oorzaak en toevallen zonder aanwijsbare oorzaak. Deze laatste categorie wordt echte of primaire epilepsie genoemd. Hierbij is de oorzaak een tijdelijke storing in de hersenen waarbij een overmaat aan zenuwprikkels een vorm van kortsluiting teweeg brengt.
Behandeling van epilepsie nodig?
Soms is de oozaak van epilepsie vast te stellen, bijvoorbeeld bij en lever- of nierafwijking. Vaak wordt er niets gevonden, maar zal behandeling toch aan te bevelen zijn. Deze behandeling zal bestaan uit medicijnen die het ontstaan van toevallen onderdrukken. De frequentie en heftigheid van de toevallen zullen hierdoor kunnen afnemen. Vaak moet per individu worden uitgeprobeerd welke medicijnen en in welke dosering uw huisdier het beste kunnen helpen. Behandeling is in het algemeen lang (soms het gehele verdere leven); ook geven toegepaste medicijnen in meer of mindere mate bijwerkingen. Het dier wordt vaak wat minder alert. Omdat er een erfellijke factor een rol kan spelen, wordt afgeraden om met een dier te fokken dat epilepsie heeft of gehad.
Wat kunt u doen bij een aanval van epilepsie?
- Blijf kalm en leg eventueel de omgeving uit dat het ¨vanzelf over gaat¨! Een aanval is niet te stoppen maar gaat vanzelf weer over. Zelfs als de verschijnselen van een aanval zo hevig zijn dat het lijkt of het dier doodgaat is dit gelukkig bijna nooit het geval. Na enige seconden tot minuten komt het dierals regel weer bij kennis. Opvallend is dat bij een aanval het dier niet aanspreekbaar is, het lijkt doof en blind.
- Het dier kent of herkent u of anderen niet. Laat het dier met rust. Houdt kinderen erbij vandaan. Probeer niet om de spierkrampen tegen te houden; het lukt u niet en u helpt het dier er niet mee.
- Zorg dat het dier u of anderen niet kan verwonden (bijten) en zorg dat het dier zichzelf niet kan verwonden (van trap afvallen).
- Probeer tijdens een aanval niet om medicijnen in de bek te stoppen; het zal u slecht of niet lukken, maar bovendien duurt het meer dan dertig minuten voordat het medicijn zijn werk kan doen en dan is meestal ook de aanval al over. Het toepassen van een speciale zetpil bij ernstige aanvallen is mogelijk.
- Aanvallen lijken vaak langer te duren dan zij in werkelijkheid zijn. Neem de tijd op en als aanvallen langer dan een half uur duren, zeer hevig zijn of elkaar bijna zonder tussenpozen opvolgen, dan moet u diergeneeskundige hulp inroepen. Het is een spoedgeval.
back
|